Parafia pw. św. Bartłomieja Apostoła — Dębowiec

Zarys historyczny

Pierwszy zapis dotyczący istnienia kościoła i Parafii w Dębowcu należącej wówczas do diecezji krakowskiej pochodzi według Jana Długosza z 1328 r., przy okazji płacenia świętopietrza. Obecna świątynia jest już czwartą z kolei ponieważ poprzednie niszczyły pożary jakie miały miejsce: w 1474 r. przy najeździe wojsk węgierskich Macieja Korwina i w 1657 r. przy wkroczeniu armii Jerzego Rakoczego księcia Siedmiogrodu. Budowę obecnego kościoła rozpoczęto po pożarze w 1824 r., a trwała ona do 1857 r. Konsekracji świątyni dokonał bp Franciszek Wierzchlejski, Biskup Przemyski. Styl i wyposażenie wnętrza w swej architekturze nawiązuje do baroku. Posiada on sufit kasetonowy z polichromią Józefa Bujdewicza, dwa ołtarze złocone i dwa dębowe ciemne oraz chrzcielnicę. Dębowiec prawa miejskie otrzymał od króla Kazimierza Wielkiego 15.08.1349 r., a utracił w 1934 r. Miasteczko było własnością królewską z urzędem wójta. Później drogą sprzedaży przechodziło na własność rodów: Myszkowskich, Mniszchów, Siemieńskich, Zborowskich i Ziemiałkowskich. Po parcelacji stał się własnością gminy. W 1910 r. resztówkę dworską kupili Księża Saletyni, budując na przełomie lat 1910/11 Dom Zakonny. W 1936 r. wzniesiono kościół, a wcześniej Kalwarię. Cudowna Figura Matki Bożej Płaczącej znajdująca się w Sanktuarium została ukoronowana w 1996 r. W Łazach Dębowieckich w 1985 r. zbudowano i poświęcono